No i znowu wzięła mnie głupawka...
Spotkałam gdzieś w necie, chyba na PlanetFigure, zdjęcie niemieckiego czołgisty, a obok siusiającego psa. I stwierdziłam, że też takiego chcę... takiego psa oczywiście! Niemca jakiegoś znalazłam, konkretnie niemieckiego sztywno wyprężonego na warcie honorowej przedwojennego policjanta, no ale psa musiałam ulepić sama. Jak umiałam, tak ulepiłam. Proszę się nie śmiać za bardzo. Obiecuję, że następny pies będzie lepszy. Aktualnie przymierzam się do roztrzęsionego ratlerka 
Skala człowieka 1:35. Psa... hmmm... umówmy się, że też.

Nie no rewelka
Kundel jak sie patrzy

Lubię takie winietki z jajem...

Kasiu gratuluje pomysłów i poczucia humoru 

ojej! "PSY" to jednak maja pieskie życie

Staszek - święta racja. Zaiste ciężki zawód.
Tomasz - też racja. Z podwórkowymi kundlami należy żyć w zgodzie.
BTW, lepiąc tego psiaka wzorowałam się na moim nieodżałowanym kosmatym Filipie, który siusiając przechylał się w stronę przeciwną do podniesionej nogi, obracał łeb w stronę człowieka i w trakcie siusiania śmiał się całą szerokością swojego kudłatego pyska.

Tomasz - ja obcuję na co dzień z grubą rudą jamnikoidalną suczką, wziętą po przejściach ze schroniska. Pies podporządkował sobie moją Mamę w ciągu 10 minut, a co najśmieszniejsze, Mama do tej pory twierdzi, że to Łapa jest podporządkowana jej (sc. Mamie)! Takiego psiego manipulanta dawno nie widziałam
Dobrze, ze mieszkam z Kotem z Narnii, don Bucjem Kottonim, capo di tutti capi, który trzyma Łapę żelazną łapką, bo inaczej nie dałabym sobie z tym kundlem rady