Kasiu, zapowiada się bardzo ciekawie,  szczególnie ciekawi mnie jak pomalujesz kropierz  konia Henryka ,z tego co wiem, motywem winny być czarne orły Piastów Śląskich, co do tarczy osobiście bym ją wymienił na nowszy wzór, tarcze migdałowe w tym okresie wychodziły z użytku na rzecz lżejszych  i mniejszych  tarcz trójkątnych.

Kropierz będzie czarny, ścieniowany do ciemnej czerwieni, takiej z połyskiem (jak mi wyjdzie...). Na kropierzu żółte tarcze z czarnym orłem Henryka; jeszcze nie wiem, czy 4 duże na każdej z ćwiartek kropierza, czy kilka małych. Pomiędzy tarczami może jakieś małe wzorki, zobaczę po pomalowaniu. "Przeszywanica" na końskim łbie będzie żółto-czarna, kraciasta. Sam koń siwy - dużo tam z niego nie widać, najbardziej uszy i chrapy - siwy z różową skórą. Konia zresztą już zaczęłam. Z racji konstrukcji tę figurkę trzeba malować od wewnątrz, czyli najpierw brzuch, nogi i "podszewkę" kropierza, potem można go przymocować do podstawki.
Tarczę na pewno wymienię. Mój dobry kumpel, znawca epoki, namówił mnie zresztą, abym Henrykowi dostawiła "asystenta", giermka podającego mu hełm. Ponieważ figurka, którą zaplanowałam jako giermka, ma dość nowoczesną tarczę, jakąś taką przejściówkę między migdałem a trójkątem, więc nie uchodzi, aby Książę Pan nosił uzbrojenie starsze niż jego giermek.
Hełm będzie, w ręku giermka. Klasyczny garnek. Czupryna, hm... Figurka ma tak szlachetny kształt czaszki, że szkoda go psuć... kumpel sugerował, żebym zrobiła modną pieczarkę. Czaszki, czaszki szkoda...! Zupełnie nie wiadomo, jak Henryk P. wyglądał. W grobowcu znaleziono wprawdzie jego szkielet, ale bez głowy, wszak Tatarzy odcięli mu ją po bitwie, najpierw obnosili na kiju strasząc obrońców Legnicy, a potem pewnie wyrzucili; tak czy owak, nie zachowała się. Portretów nie ma, na żaden opis nie trafiłam. Mam ochotę zostawić mu łysinkę, może z drobnymi kępkami włosów wokół naturalnej "tonsurki", a może nie. Pomyślę.
W prawej dłoni Henryk będzie dzierzył kopię, patyk od baucanta jużem urżnęła




Konrad, no cóż, fajnym chłopakiem nie był. Mały zawistnik. Był chyba około roku starszy od Henryka, o ile tam się da na pewno ustalać jakieś daty. Bracia rodzeni, w zbliżonym wieku, a żarli sie i tłukli, aż wióry leciały
O ile pamiętam, z ośmiorga dzieci Jadwigi i Henryka B. wieku dojrzałego dożyło dwoje, Henryk P. i Gertruda, zakonnica.
Dzieckiem Henryka Pobożnego był m.in. Bolesław Rogatka, najzwyczajniej w świecie niedobry człowiek.
Jakby co, to możemy pogadać o monarchii Henryków...

A to jeszcze pytanie, czemu go zmuszały. Bo jeśli rozpatrywać to picie jako fakt sam w sobie, to zaiste, głupie i absurdalne, i sadystyczne, i bzdura do sześcianu. Ale: wrażliwość średniowieczna lubiła takie gesty, dla nas niezrozumiałe i przejaskrawione. Ale: w odczuciu dumnej i zawziętej św. Jadwigi, twardej baby, picie wody po zakonnicach było jak najbardziej oczywiste. Dla niej był to doskonały sposób ćwiczenia się w cnocie pokory. Dla niej, powtarzam, dla mnie niekoniecznie, choć sama jestem moherową babcią; dla nas wszystkich to jest absurd.
Pieczarki tak czy owak nie będzie, zostaje szlachetna łysinka

Zostaw łysego , wygląda bardziej nobliwie 

Giermek to nie mój pomysł, tylko mojego kumpla Roberta, znawcy epoki. Chapeau bas!
Wierzchnia szata, hm... Jaka znaczy. W "Legendzie o św. Jadwidze" (ponad 100 lat późniejszej, wiem) książę pan ma na sobie jakę niebieską, gładką. Może pójdę tym tropem.
Orzeł będzie na tarczy i na kropierzu, myślę, że wystarczy.
Wcale nie jesteś upierdliwy, tylko sie znasz.
Pozwolę sobie w tym miejscu zacytować fragment maila od Roberta, który kopię wspartą o ziemię zaproponował i który całą sytuację pięknie opisał:
"Ale pomyślałem sobie że książę mógłby tą kopie opierać o ziemię. Trzymałby ją wtedy na wysokości proporca. Tak jakby chciał go wziąć do ręki. Wspomnieć księżną Annę, która być może haftowała na nim orła. Zaraz odda go przybocznemu, wsunie kaptur na głowę, założy hełm, tarczę umocuje na ramieniu i na koniec znów sięgnie po kopię ale już tylko po to by ją złożyć w pół końskiego ucha."

Wczoraj wpadł mi do głowy pomysł - wczoraj wydawał mi się świetny, ale dzisiaj już nie. Studium wykonalności dało wynik negatywny. Mianowicie, jest obraz Jana Matejki przedstawiający wyjazd Henryka z Legnicy:

Na obrazie Henryk przyciska do piersi kijaszek z krzyżem. Symbol czytelny i wymowny; Matejko potrafił wprowadzać na swoje obrazy różne symbole, świadomie nie zawsze zgodne z prawdą historyczną. Kombinowałam: zrobię patyk od kopii, z tokiem i tarczką, a na wierzchu, zamiast ostrza, krzyż. Zrobiłam. I wcale mi się nie podoba


Robert też zaprotestował... krzyża nie będzie, założę normalne ostrze od włóczni. Dołożę jeszcze skórzaną oplotkę w miejscu chwytu i rzemień do założenia na przegub dłoni. Tarczkę, no nie wiem, muszę sprawdzić ikonografię.
Znalazłam też w magazynku fajną, trójkątną tarczę.

Dziś wymalowałam wewnątrz kropierza końskie ciałko i zagruntowałam wnętrze kropierza oraz kolczugę. I tyle.

Matejko jako źródło historyczne błeee, ale jako źródło symboliczne mniam mniam
Ja lubię symbole.
Ale tu będzie historycznie, przynajmniej postaram się, żeby było.

Kasiu wiem ze to głupi pomysł ale jak zobaczyłem to co chcesz z tym zrobic to pierwsze co mi się nasunęło na myśl to dać Henrykowi do ręki pochodnię i wymalować go w taki sposób żeby było widac że ta pochodnia rozświetla go od góry ,a całość ginie w półmorku juz to widze jak ta jego goła głowa się świeci a oczodoły sa zaciemnione i koń który wyłania sie z mroku .Ech że też ja nie umiem malować
Grzesiek