Polska, Wolbórz, rok 1215. Odpowiadając na wezwanie papieża Innocentego III grupa polskich rycerzy składa śluby krzyżowe. Wśród ślubujących jest pewien rycerz z rodu Lisów. Jak inni, przysięga nie golić włosów ni brody aż do powrotu.
Rok 1217. Jesienią książę Kazimierz Opolski wyrusza z krucjatą do Ziemi Świętej. Rycerz z rodu Lisów żegna swoją żonę i maleńkiego synka, dosiada wiernej kobyły i odjeżdża za morze w siną dal.
Rok 1217, zima. Lis bohatersko walczy w zasadzce pod Sydonem, gdzie zdobywa jeden z muzułmańskich sztandarów, odnosi dość poważną ranę i niemal dostaje się do niewoli. Ocalenie zawdzięcza swojej wiernej kobyle, która półprzytomnego unosi z pola.
Powrót do zdrowia trwa, książę Kazimierz zdążył już wrócić do Polski. Wydobrzawszy, Lis przyłącza się do pomorskiego hufca krzyżowców, przebywających w Ziemi Świętej od 1219 roku, walczy pod Damiettą. Razem z Pomorzanami i swoją wierną kobyłą wraca do kraju jesienią 1221.
Zapada już wieczór, Lis, umęczony długą drogą, zsiadł z konia. Do domu zostało mu zaledwie kilka stajań. Już widać zabudowania... zza zakrętu drogi wybiega mu naprzeciw kilkuletni chłopczyk, bojowo odziany w stary garnek na głowie, z tarczą i czymś na kształt włóczni w rękach. Obok chłopca biegnie wielki, kudłaty pies. Spotykają się, taksująco na siebie wszyscy czworo patrzą.
(tu nastąpi rozczulające, wzruszające powitanie ojca przez syna i odwrotnie. Ale to już temat na inną dioramę).

Tyle w warstwie fabularnej.

Warstwa faktograficzna jest taka:
Ojciec pochodzi stąd:

Pegaso
Syn stąd:

Pegaso, Medieval Children at Play, set 2
Wierna kobyła należała niegdyś do angielskiego dragona Airfixu. Z Green Stuffa dorobiłam jej kosmate pęciny (bo się mnie szajr zamarzył...), a potem równie kosmatą grzywę. Potem trochę użerałam się z siodłem. Użeranie się z popręgami i resztą uprzęży jeszcze przede mną 


Za psa winna jestem podziękowanie Mistrzowi Darkowi Zwierzyńskiemu.

Zestawiona "na brudno" scenka wygląda tak:


A tu jej ludzcy bohaterowie:


Postępy w tej pracy też będę raportować.

Ładne!!! 
Zdjęcie jeno malutkie...

Dzieciak już nieco bardziej przypomina człowieka, ale kilka detali jeszcze mi zostało do wykończenia.

I pierwszy, na razie dość wstępny, szkic znaku rodowego Lisa na tarczy.

Jak pisze Andrzej Kulikowski w Wielkim herbarzu rodów polskich (Warszawa 2005): "Godło  [Lisów] wywodzi się z dawnego znaku własnościowego - podwójnego krzyża ze strzałą, który występuje na najstarszej pieczęci komesa Stefana z Wierzbna z 1226 r. Natomiast na innych XIII-wiecznych pieczęciach rodu Wierzbnów (Śląsk) strzała przedstawiona jest w pozycji odwrotnej (w słup na opak) i raz tylko przekrzyżowana. (...) Dopiero w późniejszym materiale sfragistycznym (z XIV w.) rogacina zostaje odwrócona, przybierając obecną formę Lisa." (s. 239).
Bazując na tych informacjach i na rysunku pieczęci innego z Wierzbnów, Szymona, z roku 1285
(ibidem, s. 240
(zaś rody Wierzbnów i Lisów najprawdopodobniej wywodzą się z jednego pnia), odtworzyłam i narysowałam hipotetyczny wygląd godła na tarczy mojego Lisa.

Podstawka się zaczęła robić, jeszcze sporo pracy przede mną, ale zarys kształtu już widać.


Będzie jeszcze pleciony z wikliny płotek i trochę śmiecia typu liście, kurz, może kawałek gałązki, może kwiatki. Mech na kamyczkach, a jak mi się będzie chciało, to i wąż na kamieniu.
A tutaj ustawiłam wstępnie ludzi i psa.



Koń czeka cierpliwie, aż się nad nim zmiłuję i go dokończę malować.

Już wcześniej napisałem że ładne, a teraz mogę to stwierdzić z większą pewnością, bo zdjecia są większe. A więc: Ładne!!!

Płotek upleciony, ale jeszcze nie ścieniowany. Na płocie siedzi sroczka przyklejona na czerwoną plastelinę póki co. Docelowo sroczka może usiądzie gdzieś indziej, jeszcze się zastanawiam nad tym. Koń ma się nieźle, dziękuję, choć wszystkie klamoty trzeba jeszcze wycieniować. No i zaczęłam malować sztandary - póki co mam jedynie krzywy, kolorowy szkic, którego proszę się nie przestraszyć.

d




Docelowo sztandar muzułmański ma wyglądać mniej więcej tak:

Ufff...
Od czasu ostatnich wiadomości o krzyżowcu Lisie minął ponad rok! Jużem się zaczynała martwić, że zaginął w akcji, zbójcy go napadli, czy coś... Ale nie. Udało się... rycerz wrócił do domu 
A tak konkretnie, to ostatni rok upłynął mi na miganiu się od pomalowania sztandaru saraceńskiego. Na niczym więcej...!
]

Witam
Rewelacja!!! Praca od której nie chce się odrywać oczu.
Pozdrawiam, Roman.