Serwis o figurkach historycznych i modelarstwie redukcyjnym

Następny proszę!

(dozwolone od lat 15)

Zaczęło się całkiem niewinnie, od kombinowania, jak by tu potrenować malowanie takich ostrych kontrastów świetlnych na figurkach, czyli jak ustawić figurkę, żeby część jej znajdowała się w ostrym południowym słonecznym świetle, a druga część w głębokim cieniu. Proces myślowy doprowadził do zaprojektowania fragmentu mauretańskiego pałacu (Hiszpania, koniec X wieku), spełniającego moje wymarzone warunki wstępne – czyli część po lewej mocno oświetlona, część po prawej zacieniona. Z dostępnych w magazynie zasobów figurkowych skompletowałam obsadę – skradający się wiking i czekający na niego złośliwie uśmiechnięty (szkoda, że tego nie widać…) islamski gwardzista – ustaliłam kierunek padania światła, i ruszyło.

Przeciętnie dorosły mężczyzna, żeby przejść pod łukiem, musi schylić głowę. Pierwszy wiking zatem schylił i zaczął przechodzić. I oberwał od strażnika w kark. Na śmierć. Jeśli strażnik dobrze się zamachnął, to - sorry - obciął mu głowę w całości. Głowa spadła, hełm zleciał, wszystko pokulało się po podłodze. Krwi z tego potworne ilości, właśnie tak jak mam na dioramce, rozpryskane po podłodze, ścianach i strażniku. W rękach nieboszczyk miał miecz i tarczę. Jak oberwał, wszystko wypuścił. Tarcze wikińskie miały tylko imacz, żadnych rzemieni mocujących do ramienia, ewentualnie pas przez szyję. Tak czy owak: miecz upadł na ziemię, tarcza być może też. Ciało oczywiście również. Strażnik chwycił nieboszczyka pod pachy i odciągnął go za zakręt korytarza; może słyszał, że „złodziei” było dwóch, chciał sobie zrobić wolną przestrzeń do dalszej pracy. Odciągnął go byle jak, nóżki zostały „na widoku”. I wrócił na posterunek, czekać na drugiego. Drugi wiking złazi już ostrożniej - coś na pewno usłyszał, może wołał kumpla po cichu, a tu nic. Dobra. Drugi zatem skrada się ze schodów w dół, skrada, już stanął na rogu… już czuje, już wie, że coś się złego stało… Ale wrócmy do rozsypanego po podłodze pierwszego. W skrajnym przypadku pierwszy rozsypał się na: ciało, głowę, hełm, tarczę, miecz. Strażnik odciągając ciało być może coś odkopnął do tyłu, żeby się nie potknąć, może tarcza kulnęła się gdzieś w róg. Tak czy owak, leży to wszystko w częściach na podłodze, upaćkane krwią od podłogi po sufit, istny szlachtuz czy inna Rzeźnia nr 5.

Refleksy, światłocień i inne efekty na dioramce są, ale ja nie umiem tak zrobić zdjęć, żeby je było widać. W tej chwili całość jest już prawie skończona, pozostała do dorobienia porządna podstawka, „tabliczka znamionowa” i zewnętrzne części muru (i tak niewidoczne, ale niech raz będzie porządnie).

Figurki pochodzą z:
żywy Wiking – firmy Latorre
Maur – nie wiem, jakiś klon
martwy Wiking – fragmenty Celta z zestawu gumisiów Italeri.

Dziękuję w tym momencie Victoriusowi za – jak zwykle – wsparcie moralne, i w ogóle za wszystko.

Katarzyna Manikowska „Viltianus”

lipiec 2005

Literatura: